W 1895 był nadzorcą szkół cerkiewnych w wikariacie chełmskim eparchii chełmsko-warszawskiej. Działał w Chełmskim Bractwie BogurodzicyA. Szabaciuk, Geneza utworzenia stanowiska przedstawiciela ludności prawosławnej Chełmszczyzny i Podlasia w Dumie Państwowej [w:] red. A. Duszyk, K. Latawiec, M. Mądzik, Z dziejów pewnego eksperymentu. Parlamentaryzm rosyjski na progu XX stulecia w kontekście kształtowania się świadomości politycznej narodów imperialnej Rosji, Radomskie Towarzystwo Naukowe, Radom 2008, s.195..
Blisko współpracował z biskupem chełmskim Eulogiuszem. Dzięki jego rekomendacji uzyskał mandat deputowanego do IV Dumy Państwowej, przedstawiciela prawosławnych mieszkańców guberni lubelskiej oraz siedleckiej (następnie także chełmskiej).
W Dumie związał się początkowo z frakcją nacjonalistów i umiarkowanej prawicy, następnie przystąpił do oktiabrystów. Po rozłamie w tym ugrupowaniu należał do frakcji ziemców-oktiabrystów i do Bloku Postępowego.
W momencie wybuchu rewolucji lutowej przebywał w Piotrogrodzie. We wrześniu 1917 wyjechał do Romanowa-Borisoglebska.