W latach 1929–1939 pozostawał niepokonany we wszystkich wyścigach kolarskich (na szosie i torze) na terenie województwa poleskiego. W czerwcu 1931 r. w Brześciu na Bugiem zdobył tytuł mistrza województwa w kolarstwie torowym, z kolei w październiku tego samego roku wygrał liczący 30 km wyścig kolarski na przełaj. Po przyjeździe do Warszawy w kwietniu 1932 r. „na trening torowy” planował wstąpić do Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów lub Legii Warszawa. W zespole pierwszego z wymienionych klubów (wspólnie z Czesławem Bryszkem, Stefanem Popończykiem i Kazimierzem Włodarczykiem) bezskutecznie walczył o osiągnięcie minimum olimpijskiego w biegu drużynowym na dystansie 4000 m (5:03,8), premiującego polskich kolarzy torowych wyjazdem na igrzyska olimpijskie do Los Angeles (1932).
II wojna światowa i dalsze losy w ZSRR Zarówno przed, jak i przez cały okres II wojny światowej pracował w straży pożarnej w Brześciu.