W 1765 roku wieś została przyłączona do powiatu lidzkiego i znajdowała się w granicach leśnictwa Koniawa. W 1795 roku wieś była zamieszkana przez 90 osób w 13 rodzinach – 7 rodzinach poddańczych, 5 rodzinach nie będących rodzinami poddańczymi i jednej rodzinie żydowskiej. Oprócz tego znajdowała się tu również karczma. Wówczas była to największa wieś w sołectwie Koniawa.
W latach 1798–1868 średnia liczba osób w rodzinie wzrosła z 8 do 11 osób. W 1907 roku wieś była zamieszkana przez 291 osób.
Według spisu ludności z 1921 roku przeprowadzonego przez polski rząd wieś była zamieszkana przez 149 osób, z których wszyscy zadeklarowali, że są Litwinami.
W 1920 roku wieś znalazła się w granicach Polski po zajęciu przez Polaków Wileńszczyzny. W II Rzeczypospolitej Linica należała początkowo do gminy wiejskiej Koniawa w powiecie lidzkim, w województwie nowogródzkim, a od 1 lipca 1926 roku w powiecie wileńsko-trockim, w województwie wileńskim. Po zniesieniu gminy Koniawa 3 czerwca 1930 roku Linicę włączono do gminy wiejskiej Orany, również w powiecie wileńsko-trockim województwa wileńskiego. W 1921 roku wieś liczyła 149 mieszkańców i znajdowało się w niej 35 budynków mieszkalnych. Wszystkie osoby zadeklarowały narodowość litewską.