Polityka wypełniania (niem. Erfüllungspolitik) – określenie polityki gospodarczej Republiki Weimarskiej trwającej od maja 1921 roku i wyrażającej się w realizowaniu przez Niemcy postanowień konferencji londyńskiej (21 lutego – 14 marca 1921) dotyczących spłat reparacji wojennych.
Geneza W traktacie wersalskim, kończącym I wojnę światową, Niemcy zobowiązały się do zapłaty Mocarstwom Sprzymierzonym odszkodowań za straty poniesione przez nie podczas wojny. Ich wysokość została ustalona przez Komisję Odszkodowań 27 kwietnia 1921 roku na kwotę 132 mld marek w złocie i 25% rocznych zysków osiąganych z handlu zagranicznego. W przypadku odmowy przyjęcia tych warunków alianci zapowiedzieli zbrojną okupację Zagłębia RuhryTermin ultimatum ustalono na 12 maja 1921.. Rząd Konstantina Fehrenbacha nie spełnił żądań i demonstracyjnie podał się do dymisji 4 maja, a dopiero tydzień później, 10 maja wyłoniono nowy rząd z Josephem Wirthem na czele, który następnego dnia zapowiedział przyjęcie alianckich warunków.