Feliks Lubieniecki (ur. 13 maja 1889 w Maleńcu, zm. w 1940 w Auschwitz-Birkenau) – działacz polskiego ruchu ludowego, więzień obozu w Oświęcimiu.
Życiorys Urodził się 13 maja 1889 r. w Maleńcu, jako syn kowala (brat Jana Lubienieckiego). Ukończył szkołę powszechną a następnie dzięki lekturom rozwijał swoje zainteresowania i poszerzał wiedzę. Interesował się problemami społecznymi i techniką rolną. Pracę zawodową rozpoczął jako instruktor rolny w Rudzie Malenieckiej. Podczas I Wojny Światowej został wcielony do armii carskiej, a po jej rozwiązaniu uwięziony w Rosji. Do kraju wrócił w 1919 roku. Podjął pracę w Radoszycach (pow. końskie). Działalność polityczną zaczął od wstąpienia do PSL "Wyzwolenie", prowadził działalność polityczną i oświatową w okolicznych wsiach. Ze względu na swoje zaangażowanie partyjne stracił pracę. Przeniósł się do Warszawy. W latach 1922–1925 pracował w tygodniku "Wyzwolenie". W 1925 roku zerwał ze stronnictwem i wstąpił do Niezależnej Partii Chłopskiej, w której został członkiem Komitetu Centralnego. Działał na kielecczyźnie. Organizował koła NPCh w powiatach: opoczyńskim, koneckim, radomskim. Kierował tymczasowym sekretariatem wojewódzkim. Dzięki jego działalności NPCh zdobyła duże wpływy wśród rolników kielecczyzny, nękanych biedą z powodu rozdrobnienia gospodarstw i zastoju ekonomicznego.