równocześnie nadal pracował w szkole serbskiej. W 1866 zmarła jego małżonka i dwoje dzieci (córka i syn), co skłoniło go do wstąpienia do monasteru. Wieczyste śluby mnisze złożył 19 czerwca 1872. W tym samym roku otrzymał godność archimandryty, powierzono mu również nadzór nad serbskimi szkołami w Sarajewie i prowadzenie w nich zajęć z katechezy.
W 1881 został wybrany na metropolitę Dabaru i Bośni, drugiego od 1766 hierarchę na tej katedrze narodowości serbskiejPierwszym był urzędujący w latach 1868–1871 Dionizy (Ilijević).. Jego chirotonia odbyła się 10 kwietnia tego samego roku w sarajewskim soborze katedralnymbiskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvatesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, ss.431–434.. Rok po chirotonii utworzył w Sarajewie konsystorz metropolitalny, a następnie seminarium duchowne w Reljevie, w majątku, który sam przekazał dla szkoły, otwartej w 1884.
Metropolita Dabaru i Bośni znalazł się szybko w konflikcie z austriacką okupacyjną administracją w Bośni i Hercegowinie.