Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – polska ustawa regulująca zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, procedur obrotu bronią i amunicją, zasady jej posiadania przez cudzoziemców oraz zasady działania strzelnic.
Zakres regulacji W art. 1 ustawa określa zakres tego, co reguluje, mianowicie: wydawanie i cofanie pozwolenia na broń, nabywanie, rejestrację, przechowywanie, zbywanie i deponowanie broni i amunicji, przewóz broni i amunicji przez Polskę (w tym: przywóz i wywóz za granicę), posiadanie broni i amunicji przez cudzoziemców, działanie strzelnic. W art. 2 wyrażona została generalna zasada, że nabywanie, posiadanie i zbywanie broni i amunicji, poza przypadkami określonymi w ustawie, jest zabronione.
Wyłączenia stosowania ustawy
Ustawa nie dotyczy polskich żołnierzy, funkcjonariuszy policji oraz służb takich, jak m.in. ABW, AW, SKW, SWW, CBA, SOP, Straż Graniczna, Służba Celno-Skarbowa, Służba Więzienna – dla których dostęp do broni i amunicji określają odrębne przepisyUstawa z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej () i ustawy dotyczące odnośnych służb..
Ustawa nie dotyczy ponadto uzbrojenia straży granicznej innego kraju UE na terenie Polski, żołnierzy lub innych funkcjonariuszy państw obcych – jeśli wykonują oni zadania za zgodą władz polskich.