W 1983 wraz z aktorką Iwoną Stankiewicz oraz mężem aktorem Andrzejem Nowakiem współzałożyła niezależny teatr Scena 44, którego spektakle prezentowane były w kościołach na terenie Polski (dawne województwo jeleniogórskie, Wrocław, Gorzów Wielkopolski, Poznań, Warszawa). Do roku 1988 była jego aktorką, scenarzystką i współreżyserem. Obok Renaty Jasińskiej w teatrze występowali: Iwona Stankiewicz, mąż Andrzej Nowak, Ryszard Węgrzyn (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu), Bogdan Michalewski (Teatr na Bruku). Za stronę organizacyjną odpowiedzialna była jeleniogórska Solidarność, w osobach: Andrzeja Piesiaka, Romana Niegosza, Władysława Niegosza oraz Edwarda Wryszcza.
W roku 1985 wobec Jasińskiej-Nowak zaczęły się szykany. Była wielokrotnie przesłuchiwana, zatrzymywana oraz pozbawiana ról w jeleniogórskim teatrze, a w roku 1987 pod naciskiem Służby Bezpieczeństwa dyrekcja Teatru im. C.K. Norwida nie przedłużyła z nią umowy o pracę. W latach 1987–1993 aktorka pracowała we Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego. W lutym i marcu 1989 roku współzałożycielka (ze Zbigniewem Górskim i Andrzejem Nowakiem) reaktywowanej Solidarności we Wrocławskim Teatrze Współczesnym. Do roku 1993 przewodnicząca Komitetu Zakładowego tamże. 13 czerwca 1987 uczestniczka spotkania niezależnych środowisk twórczych z Janem Pawłem II w kościele św.