Dwa lata później, 4 czerwca 1608 roku podczas wigilii święta Bożego Ciała w Agnone umiera Franciszek Caracciolo. 8 października 1612 roku konstytucje zakonu przedstawione przez trzeciego z założycieli zakonu Fabrizio Caracciolo zostają oficjalnie zatwierdzone w liście apostolskim papieża Pawła V. Trzy lata później Fabrizio Caracciolo umiera.

W późniejszym okresie zakon angażuje się w proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Franciszka Caracciolo, który kończy się kanonizacją 24 maja 1807 roku. Do końca XVIII wieku zakon rozrasta się do 5 prowincji (3 we Włoszech i 2 w Hiszpanii) obejmujących około 50 domów zakonnych z całkowitą liczbą członków wahającą się między 700 a 800. Zakon angażuje się w pracy w parafiach oraz nauczaniu w szkołach i na uniwersytetach.

Wiek XIX przynosi poważne zmiany; likwidacje wielu domów zakonnych, całych prowincji, maleje liczba członków zgromadzenia. Na początku 20. wieku zakon jest niewielką wspólnotą z ciążącym nad nią widmem likwidacji. Jednakże dzięki pomocy ówczesnych papieży, a w szczególności Benedykta XV zgromadzenie ponownie zaczyna się rozwijać;