Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku w czasie kampanii wrześniowej uczestniczył w rejonie Tczewa i Świecia oraz walkach w obronie Warszawy, gdzie uzyskał awans do stopnia kapitana. Po kapitulacji uniknął niemieckiej niewoli i przedostał się na Litwę do Wilna, gdzie po jego zajęciu przez Litwę został internowany. Następnie w wyniku zajęcia Litwy przez Związek Radziecki internowany i przewieziony do Związku Radzieckiego. Tam został członkiem grupy oficerów pn. "Lewica Demokratyczna" i był jednym z inicjatorów Memoriału do Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej z propozycją udziału internowanych oficerów polskich we wspólnej walce z Niemcami. Został wraz z grupą polskich oficerów i żołnierzy internowany na Litwie, a po zajęciu Litwy, Łotwy i Estonii przez ZSRR w lipcu 1940 został osadzony w obozie w Kozielsku (w literaturze mówi się o tym jako Kozielsk II), a następnie w obozie w Griazowcu. Wcześniej z Kozielska wywieziono polskich żołnierzy i zamordowano w Katyniu.