Kolejne sporządzano z drążonych pni sosnowych, a w pierwszej połowie XIX wieku zaczęto stosować rury żeliwne. W latach 1899–1900 powstał według projektu Zygmunta Pawła Rodakowskiego wodociąg z położonej 29 km na północny zachód Woli Dobrostańskiej, uruchomiono go w marcu 1901. Zasilany był ze stawów i górnego biegu rzeki Wereszycy oraz źródeł naturalnych. Podczas wojny polsko-ukraińskiej 26 grudnia 1918 wodociąg unieruchomiło wojsko ukraińskie, w wycofując się 19 marca 1919 wysadziło przy pomocy ekrazytu jeden z agregatów w Woli Dobrostańskiej. Dwóch agregatów nie wysadzono ponieważ zamokły lonty, ale przez 105 dni Lwów nie miał dostępu do wody pitnej z wodociągu. Dodatkowo w 1925 uruchomiono wodociąg ze wsi Szkło, położonej 7 km na północny zachód od Woli Dobrostańskiej, pobierało ono wodę ze źródła rzeki Szkło. W 1927 zakład wodociągowy stał się samodzielną instytucją, zarejestrowaną jako oddzielna spółka prawa handlowego. Ponieważ ilość zużywanej wody nie była limitowana i duża jej część była marnowana w 1928 zaczęto zakładać wodomierze. Na początku 1928 rozpoczęto eksploatację źródła w Wielkopolu, wsi położonej ok. 2,6 km od Woli Dobrostańskiej. Równocześnie powstała stacja wyrównawcza w Karaczynowie, pozwoliło to na zmniejszenie ciśnienia w rurociągu głównym.