Miesiąc później musiał katapultować się nad Frankfurtem po tym, jak w wyniku nieszczęśliwego wypadku zderzył się z innym alianckim samolotem, pilotowanym przez Kanadyjczyka. Został wzięty do niewoli przez Gestapo, które początkowo planowało jego rozstrzelanie, jednak dzięki wstawiennictwu dwóch oficerów Luftwaffe został przekazany w niewolę niemieckiemu lotnictwu, które umieściło go w obozie jenieckim, gdzie spędził resztę wojny.

Późniejsza kariera wojskowa Po zwolnieniu z obozu wrócił do Australii i tymczasowo opuścił wojsko, aby dokończyć studia inżynierskie. W 1947 ponownie znalazł się w lotnictwie jako oficer służb technicznych. Od 1952 służył jako wojskowy pilot doświadczalny. W latach 1956–1959 był dowódcą jednostki badawczo-rozwojowej RAAF. Po podpisaniu kontraktu na zakup przez Australię francuskich samolotów Dassault Mirage III, przez trzy lata przebywał w Paryżu jako członek misji wojskowej, pracującej razem ze stroną francuską nad szczegółowymi aspektami wdrożenia Mirage do służby w Australii. W latach 1966–1971 zajmował stanowiska średniego szczebla. Po odbyciu studiów podyplomowych w Royal College of Defence Studies, został dyrektorem generalnym inżynierii lotniczej RAAF.