Czyniły z obdarzonych nimi, wedle słów historyka P. Magdalino, raczej partnerów niż wykonawców władzy cesarskiej. L. Stiernon obliczył, że ponad 90% sebastoi należało do rodziny cesarskiej.
W XII wieku sebastoi zostali podzieleni na dwie grupy: zwykłych sebastoi i gambroi sebastoi. Ci ostatni byli członkami rodzin arystokratycznych, związanymi przez małżeństwo z krewnymi cesarskimi (gambros oznacza po grecku zięcia) i tworzyli wyższą klasę sebastoi. Tytuł sebastos stanowił za Komnenów najniższy z tytułów cesarskich, stosunkowo szybko zaczął się też dewaluować. Pod koniec XII wieku obdarzano nim dowódców wojsk plemiennych, a w Konstantynopolu używali go już w tym czasie sklepikarze. Stopniowo tytuł przyjął się również poza granicami Cesarstwa. W Bułgarii oznaczał stanowisko w administracji lokalnej, w Serbii używano go na oznaczenie różnych urzędów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńskie tytuły cesarskie Kategoria:Tytuły w starożytnym Rzymie