We wczesnej nowożytności uległa ona przekształceniu przez Kartezjusza, który odrzucając atomizm traktował eter jako wypełniający wolną przestrzeń, odpowiedzialny jednak również za magnetyzm i przyciąganie ziemskie. Była to koncepcja pośrednia między dawną filozofią przyrody a nowożytną nauką. Wraz z porzuceniem koncepcji żywiołów i rozwojem chemii koncepcja eteru została porzucona aż do końca XIX wieku, kiedy to pojawiła się w zupełnie odmiennej, osadzonej we współczesnej fizyce, postaci.
Modele historyczne Eter światłonośny
W XIX stuleciu eter światłonośny (lub po prostu eter) był teoretycznym ośrodkiem rozchodzenia się światła (promieniowania elektromagnetycznego). Chociaż od końca lat 80. XIX wieku przeprowadzono wiele eksperymentów, jak doświadczenie Michelsona-Morleya, w celu wykrycia ruchu Ziemi względem eteru, nie powiodło się to. Hipotezy wleczenia eteru, które mogłyby wyjaśnić zerowe rezultaty, miały tendencje do używania narzuconych czynników oraz założeń fizycznych. Joseph Larmor rozważał eter w kontekście poruszających się pól magnetycznych, powodowanych przyspieszaniem elektronów.