W tym okresie rozpoczęły działanie także wytwórnie tworzące muzykę na skalę masową. Na początku XX wieku produkowano w Chinach 2,7 milionów nagrań, a liczba ta w 1932 roku wzrosła do ponad 5 milionówMoskowitz M. L., Cries of Joy...''', 2010, s. 18</ref>.
Szanghajska muzyka popularna – shidaiqu W wielokulturowym i nowoczesnym Szanghaju zrodził się także pierwszy rodzimy gatunek muzyki popularnej shidaiqu (時代曲), czyli „muzyka współczesna”, która powstała już w latach 20., a największą popularność osiągnęła w latach 40. Po przejęciu władzy przez komunistów, cały przemysł przeniósł się do Hongkongu, gdzie muzyka z Szanghaju przetrwała jeszcze jakiś czas, a następnie została wyparta przez cantopopChen Szu-Wei, The Rise and Generic Features of Shanghai Popular Songs..., s.107.
Shidaiqu charakteryzuje połączenie tradycyjnych elementów chińskich pieśni ludowych śpiewanych w tradycyjnej skali pentatonicznej, chińskich instrumentów oraz różnych instrumentów zachodnich takich jak trąbka, klarnet, skrzypce oraz pianino i perkusja. Różne kombinacje tych instrumentów dawały niepowtarzalne brzmienie wyróżniającą muzykę szanghajską jako osobny gatunekChen Szu-Wei, The Rise and Generic Features..., s.115.