Dzięki temu zostanie on uniewinniony i nie będzie już wygłaszał żadnych mów. Lory poważnie rozważa jego propozycję, ale kiedy widzi zza krat swojego przyjaciela profesora Sorela razem z innymi zakładnikami prowadzonymi na rozstrzelanie, postanawia ją odrzucić. Podczas kolejnej rozprawy wygłasza wzniosłą mowę o bohaterstwie Paula, popiera sabotaż wobec okupantów oraz wyznaje miłość Louise. Niezależny sąd ostatecznie go uniewinnia, po czym wspólnie wracają do szkoły, jednak niedługo potem znów zostaje zatrzymany przez Niemców.
Produkcja Choć Dudley Nichols uważany jest za scenarzystę filmu, gdyż tylko jego nazwisko pojawia się w napisach, to według magazynu Hollywood Reporter, film został oparty na pomyśle reżysera Jeana Renoira. Później przyznał, że scenariusz napisał razem z Nicholsem. Miał on powstać w odpowiedzi na przechwałki francuskich mieszkańców Los Angeles, którzy twierdzili, że gdyby mieszkali w tym czasie we Francji, z pewnością należeliby do ruchu oporu.
Premiera odbyła się 7 maja 1943 roku w niemal siedemdziesięciu kinach w pięćdziesięciu miastach USA.
Przypisy
Linki zewnętrzne To jest mój kraj w bazie American Film Institute
Kategoria:Amerykańskie dramaty wojenne Kategoria:Amerykańskie filmy czarno-białe Kategoria:Amerykańskie filmy z 1943 roku Kategoria:Filmy nagrodzone Oscarem za najlepszy dźwięk Kategoria:Filmy wytwórni RKO Radio Pictures Kategoria:Filmy w reżyserii Jeana Renoira