Postanowieniem Prezydenta RP z 18 czerwca 1998 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Po uzyskaniu doktoratu podjął pracę na stanowisku adiunkta w Śląskim Instytucie Naukowym w Katowicach. W 1983 roku został zatrudniony w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Związany był z Instytutem Nauk Politycznych – w latach 1985–1986 pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych, natomiast od 1988 do 1991 roku był jego dyrektorem. Przejściowo prowadził również wykłady w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (1986–1987). W 1990 roku podjął pracę w Instytucie Historii na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach. Od 1991 kierował Zakładem Historii Polski po 1945 roku, a później Zakładem Historii Powszechnej po II Wojnie Światowej.

Zajmował się stosunkiem zachodnioeuropejskich partii lewicowych do wspólnot europejskich oraz dziejami krajów afrykańskich. Badał również XX-wieczne Włochy. Współpracował z węgierskim Uniwersytetem w Miszkolcu, czeskim Uniwersytetem Ostrawskim i niemiecką Akademią we Freibergu. W latach 1987–1988 był stypendystą włoskiego ministerstwa spraw zagranicznych. Od 1985 uczestniczył w pracach Komisji Nauk Politycznych Oddziału PAN w Krakowie.