25 czerwca 1927 minister spraw wojskowych przyznał mu tytuł naukowy oficera Sztabu Generalnego (od 22 grudnia 1928 – oficer dyplomowany). 18 lutego 1930 został mianowany na stopień komandora podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 1. lokatą w korpusie morskim.
W okresie międzywojennym pełnił też inne funkcje kierownicze i dydaktyczne, był m.in. wykładowcą toruńskiej Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennejhttp://www.smp.am.szczecin.pl/Content/1581/kadry5.pdf?handler=pdf i naczelnikiem biura personalnego Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Toruniu. Z dniem 1 lutego 1934 został przydzielony do dyspozycji Ministra Komunikacji na okres sześciu miesięcy. Z dniem 31 lipca tego roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do Kierownictwa Marynarki Wojennej.
W 1945 jako komandor podporucznik zajmował etat admiralski i kierował Oddziałem Marynarki Wojennej przy MON oraz brał udział w lustracjach przedwojennych oficerów marynarki chcących kontynuować służbę wojskowąNawrot D., 2011: Historia Korpusu Oficerskiego Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej. Post scriptum. Zeszyty Naukowe Akademii Marynarki Wojennej, Rok LII Nr 1 (184), s. 177–178 .