Uchwałą Rady Państwa z dnia 22 kwietnia 1967 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych, a z dniem 1 maja 1967 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedry Technologii Chemicznej Nieorganicznej PŁ.
Tematyka jego badań obejmowała katalizą fluidalną, wykorzystanie odpadowego chlorku wapnia oraz zastosowanie jonitów w procesie oczyszczania wody i ścieków.
Jego dorobek naukowo-badawczy obejmuje kilkadziesiąt opracowań dla przemysłu, 25 publikacji i referatów oraz podręcznik akademicki. Opiekował się 6 przewodami doktorskimi, wypromował 3 doktorów z dziedziny technologii chemicznej oraz technologii wody.
W latach 1953–1954 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej. Był współorganizatorem i kierownikiem studiów stacjonarno-zaocznych wszystkich wydziałów Politechniki Łódzkiej oraz współorganizatorem Filii Politechniki Łódzkiej w Płocku, prezesem Polskiego Towarzystwa Chemicznego Oddziału Łódzkiego, członkiem Łódzkiego Towarzystwa Naukowego oraz wiceprzewodniczącego Komitetu Nauk Chemicznych PAN.
Odznaczony Krzyżem Walecznych (1922) oraz Medalem Interalliae (1922).
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (nr kwatery 315a-3-11).
Przypisy
Bibliografia