Po wybuchu II wojny światowej Kira Banasińska zaangażowała się w działalność charytatywną na rzecz Polaków, założyła w Bombaju pod patronatem Lady Thyi Lumley komitet kobiet dających datki na rzecz Polaków (Ladies Auxiliary Committee) oraz kierowała delegaturami Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej i Centralnego Biura Polskiego Czerwonego Krzyża w Londynie. W 1941 zorganizowała pomoc dla dzieci polskich zesłanych do Związku Radzieckiego, ponadto rozpowszechniała wśród tzw. wyższych sfer w Bombaju informacje o ich tragicznej sytuacji. W 1942 powstał Komitet Pomocy Dzieciom Polskim (Polish Relief Committee), jego prezesem był katolicki arcybiskup Thomas Robertsa z Delhi, a członkami m.in. przedstawiciele Izby Książąt Indyjskich oraz rządu indyjskiego. Rok później została oficjalnie wicedelegatką polskiego Ministerstwa Pracy i Opieki Socjalnej w Indiach, opiekowała się polskimi uchodźcami, którzy po zawartym układzie Sikorski-Majski dostali się do miejsc organizowania Armii Andersa i stamtąd dzięki działalności Eugeniusza Banasińskiego zostali sprowadzeni do Indii. Kira Banasińska zarządzała ośrodkami pobytu, które powstały pomiędzy 1942 a 1948 na terenie Indii dla polskich kobiet z dziećmi i sierot m.in. w Valivade, Kolhapurze i Balachadi, w Panchgani oraz w Karaczi, Abu i Mumbaju.