FC W 1879 Arthur Auwers stworzył pierwszy fundamentalny katalog referencyjny – Fundamental Catalogue (FC), zawierający pozycje i ruchy własne 539 gwiazd. Do redukcji danych zastosowano stałą precesji, obliczona przez Friedricha Struvego. Obejmował gwiazdy półkuli północnej o deklinacji powyżej −10° i miał stanowić układ odniesienia dla katalogu AGK1. FC stał się pierwowzorem dla późniejszych katalogów FK.
NFK W 1907 J. Peters opracował katalog NFK, który rozszerzał FC o gwiazdy nieba południowego oraz poprawiał jego dane pozycyjne. Zawierał 925 gwiazd, których pozycje i ruchy własne uzyskano obserwacyjnie w latach 1745–1900, korzystał ze stałej precesji wyznaczonej przez Simona Newcomba.
FK3 W latach 1937–1938 August Kopff opracował katalog FK3, będący wynikiem weryfikacji strefowych katalogów fotograficznych. Pozycje 1535 gwiazd w katalogu były oparte na obserwacjach absolutnych po roku 1900 (średnia epoka w przedziale 1912.0-1915.0) – część I opisywała 873 gwiazdy z NFK (z wyłączeniem gwiazd podwójnych), w części II dodano kolejne 662, aby zwiększyć liczbę obiektów referencyjnych i bardziej równomierne ich rozmieszczenie. Katalog był rezultatem analizy ponad 70 katalogów, powstałych po 1930.