Portugalia prowadziła wymianę handlową z obydwiema stronami konfliktu.
Państwo Hiszpańskie Generał Franco wspierał państwa Osi poprzez wysyłanie produktów oraz wsparcie wojskowe w uznaniu za pomoc, jaką otrzymał podczas wojny domowej od Mussoliniego i Hitlera. Do walki na froncie wschodnim Franco wysłał Błękitną Dywizję. Mimo wszystko dyktator Hiszpanii nie zdecydował się na udział w wojnie. Prowadził bardzo pragmatyczną politykę zagraniczną. W momencie wybuchu wojny ministrem spraw zagranicznych Hiszpanii był anglofil, Juan Beigbeder Atienza. Po pierwszych sukcesach Hitlera Franco zmienił ministra na własnego szwagra, germanofila, Ramóna Serrano Suñera. Po zwycięstwach aliantów w 1942 Franco ponownie zmienił kurs w swojej polityce, mianując ministrem spraw zagranicznych Francisco Gómeza-Jordana Sousa, sympatyka aliantów. Hitlerowi bardzo zależało na udziale Hiszpanii w wojnie, ze względu na plany zajęcia Gibraltaru, znane jako operacja Felix, która nigdy nie została zrealizowana. Hiszpańscy ochotnicy walczyli na frontach II wojny światowej po obydwu stronach konfliktu.