Po zajęciu Kijowa przez wojska bolszewickie na krótko został aresztowany. Później objął funkcję docenta katedry filozofii uniwersytetu w Kijowie. Wiosną 1921 r. ponownie był aresztowany, po czym przebywał w więzieniu w Charkowie. Po wyjściu na wolność w maju tego roku, wyjechał przez Polskę do Niemiec, gdzie studiował na uniwersytecie w Heidelbergu, a potem we Fryburgu. W 1924 r. przybył do Czechosłowacji. Wykładał filozofię w Ukraińskim Instytucie Pedagogicznym w Pradze, od 1925 r. jako docent, zaś od 1926 r. jako profesor. Jednocześnie był członkiem Rosyjskiego Stowarzyszenia Filozoficznego i Praskiego Kręgu Lingwistycznego. Pełnił funkcję współredaktora berlińskiego pisma „Archiw po istorii fiłosofii”. Napisał wszystkie hasła z zakresu filozofii do encyklopedii ukraińskiej, wydawanej we Lwowie. W 1932 r. powrócił do Niemiec, gdzie został wykładowcą języka rosyjskiego na Uniwersytecie w Halle. W 1933 r. otrzymał tytuł doktora filozofii. Po zakończeniu II wojny światowej przeniósł się na uniwersytet w Marburgu. W 1949 r. wyemigrował w USA, gdzie został wykładowcą slawistyki na Uniwersytecie Harvarda. W 1956 r. utworzył katedrę slawistyki na uniwersytecie w Heidelbergu, po czym stanął na jej czele. Od 1962 r. działał w Heidelberskiej Akademii Nauk. Od 1968 r. wykładał na różnych niemieckich uniwersytetach.