Wzięła aktywny udział w powstaniu ilindeńskim, uczestnicząc w 20 potyczkach z wrogiem w okolicach Bitoli. Po upadku powstania przedostała się do Bułgarii i zamieszkała w Warnie, gdzie mieszkał jej brat, Apostoł. Tam też ponownie spotkała się z mężem. W czasie I wojny bałkańskiej wstąpiła do drużyny kosturskiej, stanowiącej część Korpusu Macedońsko-Odryńskiego (Македоно-одринското опълчение), walczącego u boku Bułgarii. Wzięła udział w bitwie pod Sarköy, bitwie pod Gallipoli i w działaniach na Osogowskiej Płaninie. Za swoją postawę została dwukrotnie odznaczona Orderem Waleczności (3 i 4 klasy).
Po wybuchu I wojny światowej, Uszlinowa wstąpiła jako ochotniczka do 2 macedońskiego pułku piechoty (późniejszego 60 pułku piechoty), wchodzącego w skład 11 dywizji piechoty. Brała udział w bitwach pod Jarebcziną, Dojranem i Kruszą. W 1917 awansowana na stopień sierżanta, otrzymała także po raz kolejny order Za Odwagę, który wręczył jej osobiście gen. Nikoła Żekow. Po wojnie powróciła do Warny. Zapomoga od państwa w wysokości 10 tys. lewa pozwoliła rodzinie Uszlinow postawić dom, a w 1924 przyszedł na świat ich syn Aleksander.