Po zwolnieniu z miejsca internowania został skierowany w 1943 do klasztoru w Betlejem przy bazylice Narodzenia Pańskiego. W Betlejem przebywał do 1949, pełniąc funkcję wychowawcy kleryków i wykładowcy seminarium. Władze zakonne mianowały go Kustoszem Ziemi Świętej 26 stycznia 1950. Funkcję tę pełnił do 5 grudnia 1955. Giacinto Faccio był Kustoszem za którego mandatu położono kamień węgielny pod nową bazylikę Zwiastowania Pańskiego w Nazarecie.
Po wygaśnięciu mandatu Kustosza przebywał w Betfage i w Ammanie. W 1956 został skierowany do pracy w Egipcie. Był gwardianem i proboszczem w Aleksandrii i w Kairze. W 1986 pracował w Nazarecie w Galilei, ale zaraz powrócił do Egiptu. Był we wspólnotach przy Kościele św. Katarzyny w Aleksandrii i w dzielnicy Bakos. Przeszedł do wiceprowincji egipskiej (obecnie Prowincja Świętej Rodziny w Egipcie). W 1955 odznaczony został Wielkim Krzyżem Orderu Izabeli Katolickiej, zaś w 1963 Krzyż Oficerski Orderu Zasługi dla Republiki Włoskiej. Zmarł w Al-Ma’adi 19 stycznia 2003.
Odznaczenia Wielki Krzyż Orderu Izabeli Katolickiej (1955) Krzyż Oficerski Orderu Zasługi dla Republiki Włoskiej (1963)
Przypisy
Kategoria:Kustosze Ziemi Świętej Kategoria:Włoscy franciszkanie (OFM) Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Internowani we Włoszech w czasie II wojny światowej