Samochód zadebiutował w Bernau, ale Jankowski nie ukończył zawodów. W Budapeszcie wśród silnej konkurencji Jankowski był ósmy. W WSMP model zadebiutował w Toruniu, gdzie Jankowski był drugi, a Wrocławski czwarty. W trakcie następnego wyścigu, w Leningradzie, Jankowski uległ poważnemu wypadkowi, ale ponieważ wyścig składał się z dwóch biegów, to zajął w końcowej klasyfikacji szóste miejsce. W Szczecinie wystartował tylko Wrocławski (odpadł w pierwszym biegu); Jankowski nie startował wskutek uszkodzonego wyścig wcześniej pojazdu. Podczas rundy w Krakowie Wrocławski zajął czwarte miejsce, a pierwsze w klasyfikacji WSMP. Jankowski nie ukończył wyścigu.
W roku 1963 oprócz Jankowskiego i Wrocławskiego z modelu korzystali także Władysław Szulczewski, Józef Kiełbania, Longin Bielak i Ksawery Frank. Kierowcy samochodu wygrali wszystkie cztery eliminacje mistrzostw Polski, a tytuł zdobył Longin Bielak.
Zbudowano siedem egzemplarzy Juniora II, z czego pięć startowało w wyścigach. Po 1963 roku samochody te zostały dostosowane do przepisów Formuły 3, wedle której rozgrywano mistrzostwa Polski od 1964 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Samochody Formuły Junior Junior II