mohylewskiego: Konstanty Gordziałkowski i Kazimierz Wimbor, oraz mińskiego: Zygmunt Nagórski.
Aktywność PKD w całym okresie jego istnienia koncentrowała się na dwóch aspektach. Pierwszym było koordynowanie działalności polskiego ruchu demokratycznego w Rosji. Drugim zaś szerzenie w kręgach władzy rosyjskiej oraz wśród społeczności polskiej własnych celów oraz zwalczanie wpływów przeciwników politycznych. W celu realizacji tych zadań PKD prowadził akcję informacyjno-propagandową, udzielał porad innym organizacjom demokratycznym, publikował różne materiały programowe i odezwy. Najważniejsze było jednak wydawanie własnych tytułów prasowych które stanowiły "Echo Polskie" i "Dziennik Narodowy" Polski Komitet Demokratyczny reprezentował sprawę polską wobec Rządu Tymczasowego. Początkowo był przeciwny tworzeniu odrębnych polskich formacji wojskowych w Rosji. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) uznał Radę Regencyjną i Radę Stanu i podporządkował się im. Współpracował także z Blokiem Jedności Narodowej i wraz z nim poparł wojskową działalność Polskiego Komitetu Wojskowego. W tym okresie nawiązał także współpracę z Radą Polską Zjednoczenia Międzypartyjnego celem obrony polskiego stanu posiadania w Rosji.