26 kwietnia 1928 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do 2 dywizjonu pociągów pancernych w Niepołomicach na stanowisko dowódcy dywizjonu. 23 grudnia 1929 został przeniesiony do 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie na stanowisko dowódcy pułku. 9 grudnia 1932 został zwolniony ze stanowiska dowódcy i przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. Z dniem 31 grudnia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI i był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez sowietów. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55-5/23 oznaczony numerem 640). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.