Pierwotnie w skład Rządu wchodziły trzy osoby: zarządca i dwóch radnych powoływanych przez Księcia. Większość władzy posiadał zarządca stojący na czele Rządu, a pozostali jego członkowie pozostawali bez większego wpływu do końca I wojny światowej. Ponadto nadal w administracji krajowej dominowali zagraniczni urzędnicy – przede wszystkim Austriacy.
Pozycja ustrojowa Rządu zmieniła się w 1918 roku, kiedy doszło do tzw. puczu listopadowego (w polskiej literaturze określanego często po prostu jako „zamach stanu w Liechtensteinie”). Przed wyborami parlamentarnym w 1918 roku w Liechtensteinie powstała pierwsza partia polityczna – Chrześcijańsko-Społeczna Partia Ludowa (niem. Christisch-Soziale Volkspartei). Podwaliny pod jej struktury zaczęły się kształtować jeszcze kilka lat wcześniej, kiedy wokół liechtensteińskiego deputowanego Landtagu Wilhelma Becka zgromadzili się zwolennicy reform ustrojowych, a do ich głównych postulatów należało oddanie administracji państwowej do rąk Liechtensteińczyków (wyrażało się to w jednym z popularniejszych w tamtym okresie haseł – Liechtenstein den Liechtensteinern, czyli „Liechtenstein dla Liechtensteińczyków”). 7 listopada 1918 roku posłowie Landtagu wymusili dymisję na premierze Austriaku – Leopoldzie von Imhofie, a następnie stworzyli Tymczasowy Komitet Wykonawczy (niem.