Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 oraz kapitulacji Lwowa został działaczem konspiracyjnej działalności Związku Demokratycznego Docentów i Asystentów UJK od października 1939 (wraz z nim m.in. inni pracownicy naukowi Wydziału Prawa: Zenon Wachlowski – główny działacz, Kazimierz Grzybowski). Po przemianowaniu uczelni na Lwowski Państwowy Uniwersytet im. Iwana Franki decyzją władz sowieckich został zatrudniony na stanowisku laboranta w Katedrze Prawa Cywilnego (kierowanej przez prof. Kazimierza Przybyłowskiego) na Wydziale Prawa (podobnie jak inni polscy pracownicy naukowi w tym czasie, np. prof. Marian Zimmermann). Został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD w związku z antysowiecką działalnością konspiracyjną w marcu lub w kwietniu 1940 (dzień wcześniej aresztowano dr. Z. Wachlowskiego). Był osadzony we lwowskim więzieniu Brygidki. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 71/1-43 oznaczony numerem 1933). Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.