Uważa się, że Rikyū otrzymał wówczas imię buddyjskie Sōeki od mnicha sekty rinzai zen o nazwisku Dairin Sōtō (1480–1568) w świątyni Nanshū-ji w Sakai. Szkolenie zen przeszedł Rikyū w świątyni Daitoku-ji w Kioto.
Gdy miał około 21 lat, ożenił się z kobietą o nazwisku Hōshin Myōju (?-1577).
Wabi i sabi Wabi jest kategorią estetyczno-moralną, także w ceremonii parzenia i picia herbaty. Została ona sformułowana przez Jukō Muratę i właśnie Rikyū. Polega ona na zadowoleniu z prostoty życia, wyrażającego się w ceremonii herbaty zwanej wabicha („herbata niedostatku”), przeprowadzanej w skromnym pawilonie i posługującej się skromnymi czarkami i innymi utensyliami. Mottem tej formy ceremonii stało się wyrażenie: wa-kei-sei-jaku (和敬清寂 lub 和敬静寂 'harmonia, szacunek, czystość i spokój').
Słowo wabi wywodzi się od czasownika wabu (pokutować) i przymiotnika wabishii (samotny, lichy, niewygodny, smutny) i odnosiło się w przeszłości do człowieka, który popadł w niekorzystną sytuację, a także do trudnych, skromnych, surowych warunków życia w samotności. Wyszło bowiem ze średniowiecznej tradycji eremitów.