Ostatecznie Grant dołączył do Speke'a w Urondogani na północnym krańcu wielkiego jeziora 19 sierpnia 1862 roku, gdzie mniej więcej miesiąc wcześniej Speke ujrzał Wodospad Ripon, którym wody Wiktorii uchodziły do – jak głęboko wierzył – Nilu. Stamtąd obaj podróżnicy ruszyli na północ, przez dzisiejszą Ugandę i Sudan, znajdując potwierdzenie, że Nil wypływa z Jeziora Wiktorii. Byli przekonani, że znaleźli źródła najdłuższej rzeki świata.
Walki plemienne na trasie przemarszu i nieporozumienia między podróżnikami a władcą lokalnego państewka Bunyoro spowodowały, że musieli opuścić bieg rzeki. Wreszcie, w lutym 1863 roku, pomiędzy miejscowościami Dżuba i Gondokoro, spotkali niespodziewanie kolejną wyprawę nilową, którą kierowali Samuel i Florence Baker. Doposażeni przez Bakerów zdołali dotrzeć do Chartumu, a stamtąd statkiem rzecznym do Kairu. Do Anglii przybyli w czerwcu. Grant został uhonorowany w 1864 za swoje wyprawy Złotym Medalem Królewskiego Towarzystwa Geograficznego (Founder's Medal).