Trafiły do niego również dwie byłe żony Iwana Groźnego – Anna Kołtowska (w 1586 wymieniona jako przełożona wspólnoty) i Maria Nagoj, druga żona carewicza Iwana Iwanowicza Teodozja Sołowa oraz córka Borysa Godunowa Ksenia (mniszka Olga). W 1601 w klasztorze przebywała księżna Marfa Czerkasska z małoletnim bratankiem Michaiłem Romanowem, późniejszym carem. Zabudowania monasteru Zmartwychwstania Pańskiego były początkowo drewniane. W 1544 w kompleksie klasztornym wzniesiony został pierwszy murowany sobór pod tym samym wezwaniem, co cały monaster. Następnie dostawiono do niego cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej, przebudowaną w latach 40. tego samego stulecia, zaś na początku XIX w. przekształconą w boczny ołtarz soboru.
XVIII–XX w. W 1764, podczas sekularyzacji majątku cerkiewnego i przejęcia przez państwo utrzymania monasterów, klasztor w Goricach zaliczono do wspólnot III klasy. W 1799 został przeniesiony z eparchii wołogodzkiej do nowogrodzkiej, zaś w 1812 wprowadzono w nim cenobityczną regułęE. Springs, ГОРИЦКИЙ В ЧЕСТЬ ВОСКРЕСЕНИЯ ГОСПОДНЯ ЖЕНСКИЙ МОНАСТЫРЬ. Data dostępu: 2015-01-28.. W końcu XVIII w. monaster podupadł, do jego odnowy doszło za sprawą starań ihumeni Maurycji (Chodniewej), kierującej klasztorem od 1810 do 1855, i jej bliskiej pomocnicy mniszki Teofanii (Gotowcowej).