Najdłuższy i najbardziej masywny grzbiet wybiega od szczytu Kútnikovego kopca w kierunku północnym, tworząc wraz z masywem Havrana (915 m) na prawym brzegu Wagu najwęższy punkt przełomu tej rzeki przez Wielką Fatrę. W partiach wyższych (mniej więcej na wysokości 800-850 m) w wielu miejscach występują większe wychodnie skalne oraz pojedyncze skałki.
Charakterystyka przyrodnicza Masyw Kútnikovego kopca jest w większości zalesiony. Gatunkami dominującymi w niższych partiach jest buk, w wyższych – świerk. Znaczne partie okołoszczytowe (850-1000 m) oraz urozmaicony licznymi bocznymi kopcami i gronikami grzbiet biegnący od szczytu w kierunku południowo-wschodnim ku przełęczy Polana (słow. Sedlo Poľana; ok. 930 m n.p.m.) pokrywają polany. Do pierwszych lat po II wojnie światowej, kiedy polany te były jeszcze regularnie koszone, charakteryzowały się one bogactwem flory. Stało na nich wówczas mnóstwo oryginalnych, drewnianych szop na siano (słow. senníky), po których dziś już pozostało niewiele śladów.