W tym samym roku papież Marcin V zatwierdził unię prepozytur z Gubbio i Bolonii i utworzył nową kongregację kanoników regularnych, zwaną odtąd Kongregacją Kanoników Regularnych Najświętszego Zbawiciela, lub w skrócie "Kongregacją Renańską" od nazwy bolońskiej prepozytury S. Maria di Reno, która została ustanowiona domem głównym kongregacji.
W ciągu następnych stu lat kongregacja rozwinęła się i zwiększyła liczbę swych domów z 2 do 29. Kanonicy renańscy zostali sprowadzeni m.in. do rzymskich kościołów S. Agnese fuori le Mure oraz San Pietro in Vincoli (w 1489). Szczyt świetności przypadł na lata 20. XVII wieku, gdy kongregacja liczyła ponad czterdzieści wspólnot w różnych częściach Italii i miała około 780 członków. Z jej szeregów wywodzili się m.in. Agostino Steuco (1496-1549), biskup Kisamos i prefekt Biblioteki Watykańskiej, oraz błogosławiony Arcangelo Canetoli (1460-1513). Kongregacja sprawowała m.in. opiekę duszpasterską nad angielskimi studentami studiującymi na Uniwersytecie w Bolonii.
W XVIII wieku kongregację dosięgnął kryzys i spadek popularności. W 1740 liczyła już tylko 26 wspólnot i 415 członków.