Wszystkie były tej samej wielkości, oparte na tym samym nadwoziu i ramie o rozstawie osi 115 cali (2921 mm). Podwozie, nadwozie i wnętrze było całkowicie nowe, natomiast układ napędowy został zmodernizowany w stosunku do modeli z 1949 roku.
Modele Forda z 1952 roku stanowiły dalszą ewolucję pontonowego nadwozia poprzedniego modelu, w stylu mody aerokosmicznej. Wyróżniały się panoramicznymi giętymi szybami z przodu i tyłu, polepszającymi widoczność. W stosunku do poprzednich modeli, maska stała się bardziej spłaszczona, a linie błotników przednich poprowadzone poziomo, z ostro zarysowanymi pojedynczymi reflektorami w górnej części błotników. Chromowana atrapa chłodnicy miała szeroką poziomą belkę, z centralnym ozdobnym stożkiem, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym, oraz dwoma podobnymi stożkami po bokach, kryjącymi światła postojowe/kierunkowskazy. Belka ta miała ponadto podłużne szczeliny na środku, po bokach centralnego stożka. Na masce umieszczono chromowaną ozdobę w formie stylizowanego samolotu z dość długimi skośnymi skrzydłami. Zderzak przedni był zagięty na boki i sięgał po wnęki kół. Boczne panele były stosunkowo płaskie, poza mało wystającymi imitacjami błotników tylnych kół (częściowo zakrytych).