Wybór Wiktora IV Śmierć Anakleta II sama w sobie nie oznaczała jeszcze końca schizmy. Blisko dwa miesiące po jego zgonie wierni mu kardynałowie zdołali się zebrać w Rzymie i wyłonić jego następcę. Został nim kardynał Gregorio de Ceccano, prawdopodobnie najstarszy (przynajmniej pod względem stażu) spośród nich, który przyjął imię Wiktor IV. Nie są znane żadne szczegóły dotyczące przebiegu obrad, ani nawet ich dokładna data. Kroniki wskazują jedynie na połowę marca 1138.
Elektorzy Wiktora IV Nie jest znana lista wyborców Wiktora IV. Na podstawie analizy podpisów na bullach papieskich można jedynie w przybliżeniu zrekonstruować listę około 20 kardynałów, którzy w styczniu 1138 pozostawali wierni antypapieżowi. Było wśród ośmiu kardynałów mianowanych jeszcze przed schizmą, w tym czterech nominatów Paschalisa II, trzech Kaliksta II oraz jeden nominat Honoriusza II. Co najmniej dwóch spośród nich było niemal na pewno nieobecnych, gdyż pełnili funkcje opatów benedyktyńskich klasztorów na południu Włoch i nie byli notowani w kurii antypapieża w Rzymie. Kardynał Desiderio z S. Prassede najpewniej również nie uczestniczył w elekcji, gdyż już w kwietniu 1138 podpisywał bulle Innocentego II, zatem najpewniej niezwłocznie po śmierci Anakleta II podporządkował się jego rywalowi.