W 1921 roku objął stanowisko docenta w Akademii Górniczej w Jekaterynosławiu, gdzie wykładał plastyczną obróbkę metali.
Po uzyskaniu niepodległości powrócił w sierpniu 1922 do Polski i w 1923 roku objął stanowisko zastępcy naczelnego dyrektora Towarzystwa Akcyjnego Wielkich Pieców i Zakładów Ostrowieckich, a następnie dyrektora naczelnego, które to obowiązki pełnił do marca 1935. W tym okresie rozbudował i unowocześnił Zakłady Ostrowieckie, szczególnie w zakresie wydziałów przeróbki plastycznej. Był inicjatorem i uczestnikiem powołania 25 stycznia 1930 Sekcji Hutniczej w ramach Stowarzyszenia Górników i Hutników Polskich, przekształconego 7 grudnia 1930 w Stowarzyszenie Hutników Polskich. W 1932 roku pełniąc obowiązki dyrektora Zakładów Ostrowieckich jednocześnie powrócił do pracy naukowo-dydaktycznej i prowadził wykłady zlecone z walcownictwa i kuźnictwa na Politechnice Warszawskiej. W 1935 roku został przeniesiony do Warszawy do Zarządu Głównego S-ki Akc. Zakładów Ostrowieckich w charakterze rzeczoznawcy;