W 1947 roku został powołany na stanowisko profesora kontraktowego w Katedrze Włókiennictwa Politechniki Łódzkiej, w 1948 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1962 roku tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1946–1960 był głównym technologiem i projektantem w Biurze Projektowania Zakładów Włókienniczych w Łodzi, którego był współzałożycielem. W latach 1951–1955 pełnił funkcję pełnomocnika Ministra Przemysłu Lekkiego do wprowadzania tzw. reżimów technologicznych i modernizacji przędzalń. Był członkiem Komitetu do spraw Techniki przy Prezydium Rady Ministrów, członkiem Centralnej Komisji Weryfikacyjnej ds. Kadr Naukowych, członkiem Rady Naukowej i doradcą Instytutu Włókiennictwa.
Był współtwórcą, a następnie prodziekanem Wydziału Włókienniczego PŁ (1953–1954), a w latach 1947–1965 kierownikiem Katedry Przędzalnictwa. Szczególnie owocną i twórczą działalność rozwinął w Biurze Projektowania Zakładów Włókienniczych, gdzie zrealizował szereg własnych koncepcji budowy zakładów, zwłaszcza przędzalń bawełny. Był jednym z największych autorytetów w dziedzinie przędzalnictwa, wychowawca wielu pokoleń inżynierów włókienników. Jego dorobek naukowy stanowi 45 prac badawczych, 25 publikacji, 1 książka, 3 skrypty, 6 patentów. Wypromował 10 doktorów.