Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 6 pułku piechoty Legionów. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1920 przeniesiony do rezerwy. Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Sprawował funkcje kierownicze w zakładach przemysłowych na obszarze Małopolski i Górnego Śląska. Od wiosny 1929 został pracownikiem w Pocztowej Kasie Oszczędności na stanowisku dyrektora technicznego. Zatrudnienie uzyskał za sprawą prezesa tego banku, Henryka Grubera, którego został odtąd bliskim współpracownikiem. 3 lipca 1933 został wiceprezesem P.K.O. i pełnił ten urząd do 1939. Zasiadał w radzie nadzorczej Polskiej Kasy Opieki.
W okresie II Rzeczypospolitej działał na polu społecznym i politycznym. Był członkiem Związku Legionistów Polskich, Federacji Związków Obrońców Ojczyzny, Towarzystwa Przyjaciół Huculszczyzny, Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich (zasiadł w składzie głównego sądu rozjemczego). Członek Zarządu Głównego Towarzystwa Rozwoju Ziem WschodnichSprawozdanie Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich : z działalności w drugim okresie sprawozdawczym 11.X.36-22.V.38, s. 13.. Mieszkał w stolicy przy ul.