Podręcznik użytkownika kompilatora wskazuje, że „utrata efektywności jest nie większa niż 10% [tłum. ang.]”Knuth, s. 48..
Wpływ Autocode’u na innych użytkowników był niewielki. Kompilator nie został nawet wymieniony w artykule Brookera z 1958 pod tytułem „The Autocode Programs developed for the Manchester University Computers”. Było to prawdopodobnie spowodowane tym, że język nie rozwiązywał najważniejszych problemów dotykających wtedy programistów: analizy numerycznej, skalowania i dwu-poziomowej pamięci. Udoskonalenia w notacji były uważane za niewystarczająceKnuth, s. 48–49..
Mark 1 Autocode Drugi Autocode’em na Mark 1 był zaplanowany w 1954 i opracowany przez Tony’ego Brookera w 1955 roku i był nazywany „Autocode’em Mark 1". Ten język był prawie niezależny od maszyny i posiadał arytmetykę zmiennoprzecinkową, w przeciwieństwie do pierwszego. Z drugiej strony pozwalał na tylko jedną operacją na linię, posiadał małą przestrzeń nazw i nie posiadał mechanizmu do definicji nowych funkcjiKnuth, s.