Po jednym semestrze, za udział w demonstracji studenckiej przed gmachem policji i próbie odbicia więźnia o tożsamości Siemaszko, został aresztowany, był więziony w lwowskim więzieniu przez pół roku, po czym w 1899 przed rozprawą sądową wyjechał do Zurychu. Tam rozpoczął studia na Wydziale Przyrodniczo-Lekarskim Uniwersytetu w Zurychu. Działał w tamtejszym ruchu studenckim, był prezesem Związku Postępowej Młodzieży Polskiej za Granicą. W 1903 zamieszkał w Krakowie, gdzie po rozpoznaniu przez dyrektora policji M. Flattaua, byłego komisarza policji we Lwowie, został oskarżony o tzw. gwałt publiczny. W 1904 podjął studia medyczne na Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego jako słuchacz nadzwyczajny, zaś od 1909 do 1912 słuchaczem zwyczajnym. Był pracownikiem Zakładu Patologii Ogólnej i Doświadczalnej kierowanego przez prof. Karola Kleckiego w charakterze demonstratora (od 1905 do 1912), później zatrudniony jako asystent od 1 grudnia 1911 do 1917. W Krakowie założył i został kustoszem Muzeum Patologicznego. Publikował prace naukowe z dziedziny antropologii w wydawnictwach Akademii Umiejętności. Podczas studiów należał do towarzystw akademickich, a także do organizacji wojskowej, którą kierował Józef Piłsudski.