Jako samodzielny scenograf zadebiutowała w roku 1981 przygotowując przedstawienie Polskie szopki i Herody H. Jurkowskiego w reżyserii ówczesnego dyrektora Wrocławskiego Teatru Lalek Wiesława Hejny, które okazało się sukcesem. Następną wspólną realizacją była Księżniczka Turandot C. Gozziego, wyraźnie wskazująca na odejście od tradycyjnego traktowania plastyki w spektaklach dla dzieci. thumb|Jadwiga Mydlarska-Kowal. Szkic scenografii do spektaklu Niedokonania (1992)
Jej wywodzący się z graficznego rysunku i oddający fascynację anatomią starości i rozpadem ciała oraz odsłaniający świat podświadomych obsesji styl scenografii osiągnął najpełniejszy kształt w spektaklach zrealizowanych na Scenie dla Dorosłych WTL we współpracy z reżyserem W. Hejno, nabierających cech teatru autorskiego. Były to: Proces (1985), Gyubal Wahazar (1987) i Faust (1989), ujęte w cykl zatytułowany Fenomen władzy. Przedstawienia te zostały zaprezentowane na wielu festiwalach w Polsce i za granicą, m.in. w Niemczech, Szwajcarii, Finlandii, Francji, Austrii, Włoszech, Czechach i Chorwacji, a także podczas XXVIII Światowego Festiwalu „Teatr Narodów” w Santiago de Chile w 1993 roku.