Powrócił po wojnie na UP, a z udziałem F. Antkowskiego i Z. Sobierajskiego rozproszony podczas wojny księgozbiór językoznawczy UP odzyskał niemal w całości. Uzupełnił jego stan i aż do śmierci zabiegał o jego wzrost. U M. Rudnickiego doktoryzował się rozprawą „Czas teraźniejszy w dialekcie pruskim Sambii”, a w 1945 roku habilitował się na podstawie pracy „Usilnienie i lenicja w językach indoeuropejskich i ugrofińskim”. Adiunkt na UP w latach 1945–1949, a w latach 1949–1954 przy Seminarium Indoeuropejskim był docentem etatowym. Zorganizował przy uniwersytecie w 1951 roku Archiwum Fonograficzne i przez dłuższy czas kierował nagrywaniem starych gwar polskich na Ziemiach Zachodnich i Północnych. W Katedrze Języków Germańskich pracował w latach 1953–1969, będąc od 1955 roku jej kierownikiem. W 1955 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 roku zwyczajnym.