Rok 1937. Na lapońskim odludziu mieszka sadystyczny stolarz-garbus Knövel wraz z córką Iną i śmiertelnie chorą żoną Hilmą. Po jej zgonie bita i psychicznie maltretowana córka zastępuje mu żonę. Dręczona, buntuje się wreszcie, a kiedy poznaje tajemniczego przybysza z daleka – pasterza Arona, tym bardziej postanawia zerwać chorobliwą zależność od ojca. Ponieważ ten staje na przeszkodzie jej uczuciu i planom na przyszłość, w akcie rozpaczy morduje Knövela. Śmiercią tą napiętnowany jest przyszły związek z Aronem – kiedy bowiem pełen nadziei udaje się on do najbliższego miasteczka po zakupy na ślub, ginie pod lodem jeziora nie docierając do Iny, daremnie oczekującej jego powrotu. Jednakże wbrew przeciwnemu losowi rodzi jego syna, a później dochowuje się i wnuków.
Czytając pamiętnik i przeżywając dramat Iny w jej własnym domu, Elisabeth odnajduje z nią duchową więź jako kimś jeszcze nieszczęśliwszym niż ona, i znajdując oparcie w cudzej tragedii oraz w sile miłości i woli dających nadzieję – sama z wolna powraca do normalnego życia.