Z programu wycofały się Kanada (1984) i Grecja (2001).
Mechanizm Bomby B61 przechowywane są w podziemnych magazynach (Weapons Storage and Security Systems, WS3) na bazach lotniczych państw uczestniczących. Magazyny chronione są przez oddziały USAF. Decyzja o użyciu broni wymaga autoryzacji prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz zgody (NPG) NATO.
Gotowość operacyjną programu weryfikują coroczne ćwiczenia Steadfast Noon, obejmujące scenariusze użycia broni jądrowej z udziałem samolotów DCA i maszyn wsparcia konwencjonalnego (w ramach programu SNOWCAT).
W 2024 roku ukończono produkcję zmodernizowanych bomb B61-12, które zastąpiły starsze wersje B61-3 i B61-4. Nowa wersja jest wyposażona w system naprowadzania ogonowego zwiększający precyzję.
Państwa uczestniczące W programie uczestniczy pięć państw europejskich, na których terytorium rozmieszczono łącznie ok. 100 bomb B61-12 na sześciu bazach lotniczych:
Państwo Baza Szacunkowa liczba Samolot DCA 10–15 F-16MLU → F-35A (od 2027) 10–15 PA-200 Tornado → F-35A (od 2027) Aviano 20–30 F-16C/D (USAF) 10–15 PA-200 Tornado → F-35A Volkel 10–15 F-35A (od czerwca 2024) Incirlik 20–30 brak stałego DCA Holandia jako pierwsze państwo europejskie certyfikowała F-35A w roli nuklearnej (1 czerwca 2024), zastępując nim F-16MLU.