W następnym roku został przydzielony do 5 Dywizji Piechoty w Ołomuńcu, a w 1902 do 9 Brygady Piechoty, która wchodziła w skład 5 DP i stacjonowała w tym samym garnizonie. W 1903 został przydzielony z macierzystego Pułku Piechoty Nr 100 do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 12, który wówczas stacjonował w Trebinje. Dwa lata później został przeniesiony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej i wcielony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Stryj Nr 33 w Stryju. W 1906 został przeniesiony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Przemyśl Nr 18 w Przemyślu. W 1914 został przeniesiony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej St. Pölten Nr 21 (w 1917 przemianowany na Pułk Strzelców Nr 21) w St. Pölten na stanowisko komendanta batalionu. W czasie I wojny światowej walczył na froncie włoskim. Na początku 1915 pełniąc służbę w sztabie pułku został ranny. 4 listopada 1918 dostał się do angielskiej niewoli.
W czasie służby w siłach zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej awansował na kolejne stopnie: kadeta-zastępcy oficera (starszeństwo z 1 września 1890), porucznika (starszeństwo z 1 listopada 1892), nadporucznika (starszeństwo z 1 maja 1896), kapitana 2. klasy (ze starszeństwem z 1 maja 1903), kapitana 1.