Medalu nie zdobył tylko w biegu na 200 m T12, w którym odpadł w półfinale.
Jest siedmiokrotnym mistrzem świata i trzynastokrotnym mistrzem Europy w lekkoatletyce niepełnosprawnych.
Po zakończeniu sportowej kariery objął kilka krajowych funkcji, w tym przewodniczącego Białoruskiego Komitetu Paraolimpijskiego (objął tę funkcję w 2001) i przewodniczącego Białoruskiego Stowarzyszenia Osób Niewidomych. Utworzył kilkanaście firm dla osób niewidomych i niedowidzących, które zatrudniały około 20 tysięcy ludzi. Prowadzi także sieć hoteli.
Otrzymał kilka odznaczeń i dyplomów, w tym m.in. Order Przyjaźni Narodów (1988).
Ma syna i córkę.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Białoruscy lekkoatleci Kategoria:Białoruscy niepełnosprawni sportowcy Kategoria:Białoruscy działacze sportowi Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni Narodów Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 1988 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 1992 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 1996 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2000 Kategoria:Niepełnosprawni lekkoatleci Kategoria:Urodzeni w 1967