Powstające w nich zarodniki są brązowe, elipsoidalne i nierównoboczne. Mają rozmiar 6,8–8,8 × 3,4–4,8 µm (M = 7,6 × 3,8 um). Gatunki podobne Dla drewniaka pierzastego charakterystyczne są półkuliste podkładki o rdzawej barwie, perytecja z czarnymi ostiolami niżej położonymi niż powierzchnia, białe grudki na powierzchni, małe zarodniki oraz ochrowej barwy anaformy z promieniście rozchodzącymi się powrózkami grzybni. Podobny jest drewniak szkarłatny (Hypoxylon fragiforme). Obydwa te gatunki należą do tego samego chemotypu. Drewniak szkarłatny rośnie głównie na buku, ma na powierzchni wyraźniejsze „kopczyki” perytecjów i nie wytwarza tak charakterystycznej anamorfy, jak drewniak pierzasty. Łatwo także można te gatunki rozróżnić mikroskopowo: d. szkarłatny ma większe zarodniki/.
Anamorfa Podobna jest do Nodulisporium. Występuje w postaci powrózków promieniście wychodzących z podkładki. Mają one barwę miodową, brązowawą lub płowożółtą i białe wierzchołki. Powrózki te mają średnicę 0,15–0,2 mm, a budujące je strzępki mają grubość ok. 5 µm. Wyrastające na nich komórki konidialne mają rozmiar 13–20(25) × 2,5 do 3,5 µm. Elipsoidalne konidia mają rozmiar 4–4,5 (6) × 2,5–3,5 µm.