Quaderni di cultura polacca, Lo spettatore italiano, Prospettive settanta, L’Espresso, Etudes rimbaudiennes. Spośród tłumaczeń należy wspomnieć poprzedzony autorską przedmową przekład z niemieckiego zawierający wybór z dzieła Carlo Augsto Mayera Vita popolare a Napoli nell’età romantica wydawnictwo Laterza 1948.
W 1955 roku powołała wraz z matką i siostrami Eleną, Aldą i Silvią – Fundację Biblioteka Benedetto Croce działającą na rzecz utrzymania biblioteki Benedetto Croce w jej pierwotnej siedzibie w Palazzo Filomarino w Neapolu, oraz na rzecz opieki i popularyzacji spuścizny po filozofie.
Była redaktorką dwóch pierwszych tomów „Korespondencji” (Epistolario Crociano) oraz „Listów Antonio Labriola do Benedetta Crocego (1885–1904)”. Croce dokonała także transkrypcji zapisków swojego ojca wydanych w 1992 roku, w postaci sześciu tomów.
W 1949 po raz pierwszy wyszła za mąż za Vittoria de Caprariisa – historyka i dziennikarza włoskiego, z którym miała syna Gulio.
Po rozwodzie związała się z poznanym jeszcze w 1944 roku polskim pisarzem Gustawem Herlingiem-Grudzińskim, którego ponownie spotkała w Monachium. Para pobrała się w 1954 roku w Londynie.